Αμειψισπορά: Δύο, τρία ή και περισσότερα διαφορετικά φυτά καλλιεργούνται στο χωράφι (κάθε χρόνο ένα) με μια συγκεκριμένη σειρά. Τα φυτά μπορεί να καλλιεργηθούν και την ίδια χρονιά σε διαφορετικά κομμάτια του χωραφιού, που την επόμενη χρονιά αλλάζουν. Αυτή η μέθοδος καλλιέργειας αποτελεί σοβαρό μέτρο για αποτελεσματική και φθηνή αντιμετώπιση των εχθρών, των ασθενειών και των ζιζανίων (αγριόχορτα) που προσβάλλουν τα φυτά. Αποτελεί, επίσης, ένα μέσο για να διατηρηθεί ή και να αυξηθεί η γονιμότητα του εδάφους, αλλά και για να «ξεκουραστεί» το χωράφι, ιδιαίτερα εάν ανάμεσα στα φυτά της αμειψισποράς υπάρχουν και ψυχανθή.

Μονοκαλλιέργεια: Είναι η καλλιέργεια στο χωράφι του ίδιου φυτού για πολλά χρόνια συνέχεια. Είναι το αντίθετο της αμειψισποράς. Η μονοκαλλιέργεια πρέπει να αποφεύγεται, όσο είναι δυνατό, γιατί έχει ως μειονεκτήματα τα πλεονεκτήματα της αμειψισποράς (μείωση της γονιμότητας του εδάφους, αύξηση των εχθρών, ασθενειών και ζιζανίων, «κούραση» του χωραφιού κ.ά.).

Ενδιάμεση καλλιέργεια: Λέγεται και επίσπορη καλλιέργεια. Είναι η καλλιέργεια ενός φυτού (π.χ., καλαμπόκι) που γίνεται μεταξύ δύο κύριων καλλιεργειών, η οποία θα αναπτυχθεί το καλοκαίρι, μετά τη συγκομιδή ενός χειμωνιάτικου φυτού (π.χ., σιτάρι) και πριν από τη σπορά του επόμενου χειμωνιάτικου φυτού (π.χ., κριθάρι, βίκος, όσπρια κ.ο.κ.).

Για να έχει επιτυχία η ενδάμεση ή επίσπορη καλλιέργεια, πρέπει ο παραγωγός να διαθέτει χωράφι που μπορεί να ποτιστεί. Η ενδιάμεση καλλιέργεια δίνει ένα επιπλέον εισόδημα στον παραγωγό.

Ακαλλιέργεια: Μέθοδος καλλιέργειας στην οποία δεν γίνεται κατεργασία του εδάφους, αλλά ανοίγεται μόνο μια λωρίδα για την τοποθέτηση του σπόρου, ενώ τα ζιζάνια (αγριόχορτα) καταστρέφονται με φυτοφάρμακα (ζιζανιοκτόνα). Είναι μέθοδος που εξοικονομεί χρήματα (μείωση κόστους) και διατηρεί καλή τη δομή του εδάφους.

Αγρανάπαυση: Προσωρινή διακοπή της καλλιέργειας σε ένα αγροτεμάχιο.Η αγρανάπαυση μπορεί να κρατήσει ένα ή περισσότερα χρόνια και γίνεται συνήθως εάν θέλουμε να αυξηθεί η γονιμότητα του χωραφιού ή εάν αυτό το απαιτεί κάποιος κανονισμός της Ε.Ε.

Ψυχανθή: Οικογένεια φυτών, η δεύτερη σπουδαιότερη στη φύση, με 10.000 είδη. Ονομάζονται έτσι γιατί το λουλούδι τους μοιάζει με πεταλούδα και οι πεταλούδες σε μια οικογένεια εντόμων ονομάζονται ψυχές. Είναι τα μόνα φυτά στον κόσμο που έχουν την ικανότητα να παίρνουν άζωτο από την ατμόσφαιρα και γι’ αυτό δεν χρειάζονται άζωτο στη λίπανσή τους (ή χρειάζονται πολύ λίγο), ενώ συγχρόνως αφήνουν αρκετό άζωτο στο χωράφι, το οποίο εκμεταλλεύεται το επόμενο φυτό. Γι’ αυτό τα ψυχανθή λέγονται και «αζωτολόγα» ή φυτά «εμπλουστικά». Στα ψυχανθή ανήκουν πολύ σημαντικά κτηνοτροφικά φυτά (μηδική, τριφύλλια, βίκος κ.ά.), αλλά και όλα τα όσπρια (φασόλια, φακές, ρεβίθια, μπιζέλια, κουκιά, λαθούρια, λούπινα κ.ά.).

Λοβός: Είναι ο καρπός των ψυχανθών.Μέσα στον λοβό αναπτύσσονται οι σπόροι, που, ανάλογα με το φυτό, μπορεί να είναι ένας, δύο ή και περισσότεροι.

Ζιζάνια: Λέγονται και αγριόχορτα. Είναι φυτά που φυτρώνουν μόνα τους, δεν έχουν συνήθως κανένα οικονομικό ενδιαφέρον για τον παραγωγό, εμποδίζουν την ανάπτυξη του φυτού που μας ενδιαφέρει και γι’ αυτό ο καλλιεργητής τα καταστρέφει με διάφορους τρόπους (βοτάνισμα, σκάλισμα με το χέρι ή μηχανικό, φυτοφάρμακα). Είναι φυτά που φυτρώνουν εκεί όπου δεν τα θέλει κανείς.

Αζωτοπενία: Μειωμένη τροφοδοσία του φυτού με άζωτο. Μπορεί να οφείλεται σε έλλειψη αζώτου στο έδαφος ή στο ότι κάποιο φυτό έχει πρόβλημα να πάρει το άζωτο από το έδαφος. Η αζωτοπενία διορθώνεται με επιφανειακή λίπανση ή με διαφυλλικούς ψεκασμούς (το φυτό παίρνει το άζωτο από τα φύλλα).

Βοτάνισμα: Είναι η καταστροφή των ζιζανίων με το χέρι. Η μέθοδος αυτή είναι πολύ ακριβή και γι’ αυτό θα τη συναντήσει κανείς μόνο σε ειδικές περιπτώσεις (π.χ., σπορεία καπνού, κηπευτικά, βαμβακόφυτα μικρά κ.ο.κ).