Της Θεανώς Καρούτα

Καλές είναι οι θεωρίες για την καταλληλότητα των φυλών των κυνηγόσκυλων σε κάθε είδος κυνηγιού, τον τελευταίο λόγο όμως τον έχουν πάντα οι κυνηγοί. Η ποιότητα της εξόρμησης και ο ντορβάς θα δώσουν εν τέλει τις απαντήσεις για το κατά πόσο τα Λαμπραντόρ και οι Χρυσοί Επαναφορείς (Golden Retriever) είναι οι ιδανικότερες επιλογές για τα δύσκολα κυνήγια του βάλτου.

Το κυνήγι υδροβίων είναι απαιτητικό τόσο για τον κυνηγό όσο και για τον σκύλο. Το νερό και το κρύο είναι τα δύο βασικότερα χαρακτηριστικά του. Ένα καλά εκπαιδευμένο πουλόσκυλο θα πετύχει την επαναφορά, αν όμως αυτή πρέπει να γίνει μέσα από το νερό, όταν μάλιστα έξω επικρατούν θερμοκρασίες κοντά στους μηδέν βαθμούς ή και χαμηλότερα, η καταπόνηση του σκύλου θα είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να αποβεί και μοιραία.

Τα Λαμπραντόρ είναι ανθεκτικά στο κρύο εξαιτίας του «διπλού» τους τριχώματος (τρίχωμα και υποτρίχωμα), που κρατά το νερό μακριά από το δέρμα, ενώ έχουν τόσα κυνηγετικά ένστικτα, ώστε είναι πολύ κρίμα που στη χώρα μας δεν αποτελούν διαδεδομένη επιλογή για τους κυνηγούς.

Είναι ο ορισμός του σκύλου επαναφορέα και το γεγονός πως είναι ιδιαίτερα έξυπνα και εύκολα στην εκπαίδευση, σε συνδυασμό με το ότι έχουν την επαναφορά στο γονίδιό τους, θα έκανε παιχνιδάκι για κάθε κυνηγό να κυνηγήσει μαζί τους.

Αυτό που πολλοί αγνοούν είναι πως πρόκειται παράλληλα για πολύ έξυπνα σκυλιά. Έχουν μνήμη και «φωτογραφίζουν» στο μυαλό τους τις τοποθεσίες όπου έχουν πέσει θηράματα, μέχρι και 13 διαφορετικές θέσεις, με αποτέλεσμα να τα φέρνουν μετά με σειρά στον κυνηγό και να μη χάνονται χτυπημένα πουλιά.

Όσο για την όσφρησή τους, είναι κι αυτή ασυναγώνιστη, καθώς η έρευνα μέσα στο νερό απαιτεί πολύ ικανότερη μύτη από ό,τι στο έδαφος.

Η σημασία της εκπαίδευσης

Είναι κοινώς αποδεκτό πως για την εκπαίδευση της συγκεκριμένης φυλής χρειάζεται η συμβολή επαγγελματία εκπαιδευτή, αν και έχουν υπάρξει -ομολογουμένως λίγες- περιπτώσεις κυνηγών που κατάφεραν να «φτιάξουν» τα Λαμπραντόρ τους μόνοι τους, με αγάπη, υπομονή και επιμονή. Η σχετικά αβίαστη εκπαίδευσή τους πάντως σε συνδυασμό με τη μεγάλη εξυπνάδα τους τα κάνουν ιδανικά για τον ερασιτέχνη κυναγωγό, μιας και θεωρούνται σκύλοι υπάκουοι και πειθαρχημένοι.

Κρας τεστ με τον «ανταγωνιστή»

Αν μπορούμε να πούμε πως κάποια φυλή έχει κερδίσει το έδαφος που χάνουν τα Λαμπραντόρ, τότε αυτή είναι σίγουρα τα Ντράτχααρ. Σκύλοι ανθεκτικοί στις σκληρές συνθήκες, που αντεπεξέρχονται περισσότερο από ικανοποιητικά στις απαιτήσεις του κυνηγιού στον βάλτο. Οι δύο φυλές θα ήταν ισόπαλες στον άτυπο διαγωνισμό των υδρόβιων κυνηγιών, αν τα Λαμπραντόρ δεν υπερτερούσαν στο εξής: Μπορούν να περιμένουν στεκόμενα δίπλα στη φυλάχτρα του κυνηγού, ενώ τα Ντράτχααρ έχουν στο DNA τους το ψάξιμο και τη διαρκή κίνηση.

Ακόμη, το διπλό τρίχωμα και το υποδόριο λίπος των επαναφορέων τα κάνουν να υπερτερούν στις εξορμήσεις σε λίμνες και ποτάμια κατά τη βαρυχειμωνιά. Αν και τα Ντράτχααρ είναι ανθεκτικά και θαρραλέα, αν και θα πέσουν στο παγωμένο νερό προκειμένου να εντοπίσουν και να φέρουν πίσω το θήραμα, η αναμονή μέχρι την επόμενη βουτιά στο κρύο, όντας βρεγμένα, θα είναι πραγματικό βασανιστήριο για αυτά, ενώ μπορεί να αποδειχθεί και ιδιαίτερα επικίνδυνο, καθώς πιθανώς θα αρρωστήσουν σοβαρά.

Στην περίπτωση βέβαια που το κυνήγι απαιτεί από τον σκύλο να μπαινοβγαίνει συνεχώς στο νερό κάνοντας έρευνα, τότε τα Ντράτχααρ μπορούν επίσης να αντεπεξέλθουν περισσότερο από ικανοποιητικά. Ένα σημείο όπου οι ηπειρωτικοί δείκτες εξισορροπούν την «ολιγωρία» τους στο κρύο είναι η επιμονή τους, καθώς, αν το θήραμα πέσει σε σημείο δύσκολο, με αγκάθια και τραχύ έδαφος, το Ντράτχααρ δεν θα διστάσει λεπτό. Άρα, με τα Λαμπραντόρ να υπερτερούν στο καρτέρι και τα Ντράτχααρ στην επιμονή στα δύσβατα, η μάχη λήγει με τις δύο φυλές σε ισοπαλία

Πολυεργαλεία

Είναι μύθος πως τα Λαμπραντόρ δεν κάνουν για άλλα κυνήγια εκτός των υδροβίων, καθώς υπάρχουν κυνηγοί που έχουν και τα βγάζουν ακόμα και για ορτύκια, ενώ έχει τύχει να τους βγάλουν και λαγό! Επιπροσθέτως, τα μαλακά σαγόνια τους μπορεί να μην αποτελούν προσόν για τα παπιά, που δεν «διαλύονται» εύκολα, για τα ορτύκια όμως αποτελούν σίγουρα. Μπορούν ακόμα να αντεπεξέλθουν σε κυνήγια τσίχλας και κοτσυφιών, μιας και ο ρόλος τους είναι ο ίδιος: καρτέρι και επαναφορά.

Το γεγονός πως δεν βλέπουμε στα ελληνικά κυνηγοτόπια Λαμπραντόρ κοινώς μάλλον οφείλεται στην άγνοια γύρω από τις ικανότητες της φυλής, καθώς έχει δοθεί περισσότερη βαρύτητα σε άλλες φυλές στη χώρα μας. Τα Λαμπραντόρ δεν έχουν κερδίσει τους κυνηγούς υδροβίων, όπως τα Πόιντερ, για παράδειγμα, τους μπεκατσάδες ή τους περδικάδες. Τα ταλέντα των επαναφορέων λοιπόν -που κατά κοινή παραδοχή δεν έχουν προωθηθεί και γνωστοποιηθεί στους κυνηγούς όσο αυτά άλλων φυλών- είναι πολλά και δυστυχώς έχουν μείνει στο περιθώριο. Πρόκειται πάντως αναμφίβολα για μια φυλή που στη διάθεση ενός έμπειρου κυνηγού μπορεί να κάνει θαύματα.

Με ονομασία προέλευσης

Τα Λαμπραντόρ ήταν τα σκυλιά των ψαράδων στην ομώνυμη χερσόνησο του Καναδά. Επιλογή διόλου τυχαία, μιας και η φυλή, πριν ακόμα έρθει στην Ευρώπη και αρχίσει η στοχευμένη και επαγγελματική εκτροφή της, έδειχνε όχι απλώς έφεση, αλλά πραγματική αγάπη για το νερό, ακόμα και στις περιπτώσεις που οι θερμοκρασίες θα έκαναν και τον πλέον σκληροτράχηλο σκύλο να κουρνιάσει δισταγμένος. Οι επαγγελματίες ψαράδες της περιοχής Λαμπραντόρ, αξιοποιώντας αυτό το σπάνιο τάλαντο της φυλής, τα χρησιμοποιούσαν για να τραβάνε τις βάρκες και τα δίχτυα από το νερό, ενώ μια παραπλήσια φυλή, με πιο μικρόσωμα άτομα, χρησιμοποιούνταν για το δημοφιλές στη χώρα κυνήγι υδροβίων.

Στην Ευρώπη ήρθαν από Άγγλους ναυτικούς, οι οποίοι -έχοντας ήδη βαθιά κυνηγετική παράδοση και κουλτούρα και βλέποντας τα χαρίσματα των σκύλων των ψαράδων- πήραν τους δύο τύπους μαζί τους στην πατρίδα, «φτιάχνοντας» μέσα από ζευγαρώματα με ντόπιες φυλές τον σκύλο που ξέρουμε σήμερα ως Λαμπραντόρ.

Σήμερα, επίσημα αναγνωρισμένη φυλή από την Παγκόσμια Κυνολογική Ομοσπονδία στις αρχές του 20ού αιώνα, τα Λαμπραντόρ έχουν καταταγεί σε μια μεγάλη κατηγορία σκύλων. Την ομάδα 8, που περιλαμβάνει φυλές επαναφορέων, ξεπεταχτών και νερόσκυλων.

Ο σωματότυπος και η ανατομία των Λαμπραντόρ είναι αυτά που τα κάνουν τόσο σπουδαία στο νερό. Η δυνατή ουρά και τα άκρα «αβαντάρουν» στο κολύμπι, ενώ το λιπαρό υπόστρωμα που υπάρχει κάτω από το τρίχωμά τους -το οποίο είναι ιδιαίτερα πυκνό- τα προστατεύει από το κρύο νερό και τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, αφού δεν επιτρέπουν στο ψύχος να φτάσει στους πόρους του δέρματος.

Σε ό,τι αφορά τον χαρακτήρα τους, τα Λαμπραντόρ χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ευφυείς σκύλοι, εύκολοι στην εκπαίδευση, με ήπιο χαρακτήρα, χωρίς νεύρο και επιθετικά ξεσπάσματα, ενώ βασικό τους γνώρισμα αποτελεί το μαλακό τους δάγκωμα, καθώς και η λεπτή όσφρηση. Αυτά είναι που τα καθιστούν εξαιρετικούς κυνηγούς, πρόθυμους, υπάκουους και με αίσθηση του θηράματος.