του Πάνου Μπαΐλη

Μειώσεις 60% στις συντάξεις των αγροτών σε περίπτωση που αυτοί συνεχίζουν να εργάζονται. Το αποφάσισαν κάποιοι τεχνοκράτες και πλέον το αναφέρει ρητά ο νόμος που έχει ψηφιστεί. Τα ερωτήματα, πολλά για μια τέτοια απόφαση και ακόμα περισσότερα για εκείνους που νομοθέτησαν.

Μας λένε, δηλαδή, ότι ο αγρότης που γίνεται συνταξιούχος πρέπει να αποσυρθεί για να αφήσει χώρο στους νέους παραγωγούς. Και αγνοούν οι νομοθέτες μια βασική αλήθεια, η οποία απασχολεί όλες της χώρες της Ευρώπης: Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ο αγροτικός πληθυσμός γηράσκει και οι νέοι όλο και λιγότερο θέλουν να ασχοληθούν με ένα επάγγελμα που δεν τους προσφέρει πλέον έσοδα.

Στη Ευρώπη για την αντιμετώπιση του προβλήματος εξετάζουν διάφορα μέτρα, ώστε και οι παλιοί να μείνουν στην παραγωγή και οι νέοι να πειστούν ότι η γεωργία έχει μέλλον. Στην Ελλάδα, βέβαια, αποφασίζουν τον εξοστρακισμό των ηλικιωμένων, χωρίς να υπολογίζουν τις παρενέργειας μιας τέτοιας εξέλιξης.

Αν όσοι βγουν στη σύνταξη δεν έχουν παιδιά, μοιραία θα κληθούν να εγκαταλείψουν τις δραστηριότητές τους και να αποσυρθούν στα καφενεία των χωριών.

Τα κτήματα θα εγκαταλειφτούν, η παραγωγή θα μειωθεί και, κατά συνέπεια, θα αυξηθούν οι εισαγωγές. Ας υποθέσουμε ότι αυτό δεν ενδιαφέρει. Αλήθεια, δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο συνταξιούχος αγρότης δεν είναι το ίδιο με τους συνταξιούχους του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα; Πως η γεωργία και η κτηνοτροφία δεν είναι σφραγίδες και χαρτιά, αλλά ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης που χρειάζεται και πείρα και χώρο;

Αν η μείωση κατά 60% βοηθούσε την είσοδο ανέργων στην πρωτογενή παραγωγή και τη μείωση της ανεργίας, ίσως οι νομοθέτες να είχαν δίκιο. Μα, είναι γνωστό σε όλους ότι οι νέοι δεν δείχνουν ενδιαφέρον για να «πάνε στα χωράφια». Και κανείς δεν πρόκειται να τους υποχρεώσει. Τα πράγματα είναι απλά: Ειδικά για περιοχές που είναι ορεινές και ημιορεινές, αλλά και για περιοχές με μικρούς κλήρους, οι νέοι δεν πείθονται. Ούτε εμπιστεύονται την κυβέρνηση, ώστε να επενδύσουν στη γεωργία και την κτηνοτροφία, αφού η γραφειοκρατία, οι αναβολές στη λήψη αποφάσεων και οι καθυστερήσεις στην υλοποίηση προγραμμάτων πνίγουν κάθε πρωτοβουλία. Για τον λόγο αυτό, μήπως οι σοφοί… νομοθέτες θα πρέπει να επανεξετάσουν το θέμα; Εκτός αν θέλουν να διώξουν τους πολλούς σε όφελος των λίγων…