του ΧΡΗΣΤΟΥ Ε. ΑΥΓΟΥΛΑ, Ομότιμος Καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημιού Αθηνών

Υπάρχει κάποιος, άραγε, που να αμφισβητεί ότι ο γεωργικός τομέας παράγει πολύ συχνά κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, όπως χαμηλές και υψηλές θερμοκρασίες, καύσωνες και παγετό, πλημμύρες, χαλαζοπτώσεις, ραγδαίες βροχές και ανεμοθύελλες; Υπάρχει, άραγε, κανείς επίσης που να αμφισβητεί ότι η παραγωγή συντελείται υπό την πίεση αστάθμητων μετεωρολογικών και βιολογικών παραγόντων, που απειλούν όλη την ώρα το συνήθως χαμηλό γεωργικό εισόδημα των περισσότερων Ελλήνων αγροτών;

Το εισόδημα που φορολογείται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αποσβέσεις των γεωργικών μηχανημάτων, τα ασφάλιστρα και ένα σωρό άλλες επιβαρύνσεις. Το εισόδημα που προκύπτει από συντελεστές παραγωγής πανάκριβους σε σχέση με τις τιμές τους σε άλλες χώρες της Ε.Ε. (καύσιμα, λιπάσματα,φυτοφάρμακα, σπόροι κ.ά.). Το εισόδημα που έπειτα από όλα αυτά καλείται να πληρώνει υψηλές ασφαλιστικές εισφορές, πολύ υψηλούς έμμεσους φόρους και εντέλει να θρέψει ολόκληρη την αγροτική οικογένεια.

Δεν αναφερόμαστε καθόλου στην αμοιβή των οικογενειακών ημερομισθίων. Για κάτι τέτοιο λόγος δεν γίνεται, γιατί τότε θα χαθεί ο λογαριασμός, τα πρόσημα θα είναι αρνητικά και γεωργική εκμετάλλευση με καθαρό κέρδος με δυσκολία θα βρεθεί. Είναι απλό: η εξίσωση δεν λύνεται, ο λογαριασμός δεν βγαίνει.

Σε όλες τις αναπτυγμένες κοινωνίες για όλα τα παραπάνω, η γεωργική παραγωγή στηρίζεται, ενισχύεται και προστατεύεται, αφού αναγνωρίζεται η σημαντική προσφορά των αγροτών στη διατήρηση υγιών και εύρωστων κοινωνιών και ο καταλυτικός τους ρόλος για να παραμείνει ζωντανή και παραγωγική η ύπαιθρος χώρα.

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα γι’ αυτό, άλλωστε, θεσμοθέτησε, 60 χρόνια πριν, την Κοινή Αγροτική ή Κοινή Γεωργική Πολιτική, τη μόνη «κοινή πολιτική» που υπάρχει μεταξύ των 28 κρατών-μελών (σήμερα) της Ε.Ε.

Οι λόγοι που τη θεσμοθέτησε είναι προφανείς και οι δύο από τους πιο σημαντικούς είναι: η εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου στους Ευρωπαίους παραγωγούς και η διαμόρφωση λογικών τιμών στα βασικά γεωργικά προϊόντα για τους καταναλωτές.

Υπάρχει, άραγε, κανείς που να αμφισβητεί ότι ο ελληνικός αγροτικός τομέας είναι μικρός, γεμάτος διαρθρωτικά προβλήματα, μη ανταγωνιστικός; Σε αυτό τον αγροτικό τομέα δεσπόζει ο μικρός κλήρος, ο πολυτεμαχισμένος, που βρίσκεται σε πολλές περιπτώσεις σε ορεινές ή ημιορεινές ή νησιωτικές περιοχές, με χαμηλές αποδόσεις και υψηλό κόστος παραγωγής.

Στα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε. η φορολογική επιβάρυνση των αγροτών και το ασφαλιστικό κόστος είναι χαμηλότερα από τα μέτρα που προτείνονται εδώ, παρόλο που ο μέσος κλήρος είναι πολύ μεγαλύτερος και η χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα επαρκής και με μικρά επιτόκια.

Στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. υπάρχουν φορολογικές ελαφρύνσεις (έως και απαλλαγές) για τους νέους αγρότες και για τους υπερήλικες αγρότες. Εδώ…