Η αγροτική οικονομία δεν αποτελεί απλώς έναν τομέα της εθνικής οικονομίας, που η σημασία του προσδιορίζεται μόνον από τη συμμετοχή του στο ΑΕΠ. Διαπλέκεται με όλα τα θέματα που αφορούν τη διαχείριση των φυσικών πόρων και σε επέκταση επηρεάζει καθοριστικά την ισορροπία ανάμεσα στην ανθρώπινη δραστηριότητα και στις φυσικές διαδικασίες.

Όλες οι προσπάθειες οφείλουν να κατατείνουν στη δημιουργία ενός μετώπου πάλης, με τη συμμετοχή των μικρομεσαίων αγροτών και των λοιπών εργαζομένων και των κοινωνικών ομάδων της υπαίθρου που πλήττονται πολυεπίπεδα από το δοσμένο μοντέλο ανάπτυξης, ενάντια σε δομές και συμφέροντα που παρά τα αδιέξοδα της αγροτικής οικονομίας, που επιτείνονται από την οικονομική κρίση, χρησιμοποιούν κάθε τρόπο για να διατηρήσουν τα μακροπόθεσμα συμφέροντά τους και να αποπροσανατολίσουν τους αγρότες και τους πολίτες γενικότερα. Οι έντονα πιεστικές  συνθήκες που επικρατούν στην ύπαιθρο μπορούν να λειτουργήσουν θετικά στην κατεύθυνση αυτή. Η ανεργία, οι χαμηλές τιμές των αγροτικών προϊόντων, η ληστεία των μεγαλεμπόρων και των καρτέλ τροφίμων, τα πανάκριβα εφόδια και καλλιεργητικά μέσα, η έλλειψη υποδομών και κοινωνικών υπηρεσιών και η πτώση της ποιότητας ζωής διαμορφώνουν ένα σκηνικό εγκατάλειψης της υπαίθρου, που πρέπει να αναλύσουμε και να ανασυνθέσουμε στην κατεύθυνση του προγράμματός μας.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών αναδεικνύουν ένα αρκετά σοβαρό πρόβλημα στόχων και αιτημάτων, που οφείλουν να προσδιορίσουν με σαφήνεια τη συσχέτιση των γενικών και των ειδικών προβλημάτων που δρουν καθοριστικά στην αγροτική οικονομία και επηρεάζουν συνολικά το μοντέλο ανάπτυξης της υπαίθρου. Γενικότητες του τύπου «αναδιάρθρωση καλλιεργειών», «τιμές με βάση το κόστος», «επιδοτήσεις», «κατά κύριο επάγγελμα αγρότες», κ.λπ. πρέπει να διευκρινισθούν και να διασυνδεθούν με τα γενικότερα θέματα υποδομών, σχέσεων γεωργίας – κτηνοτροφίας, διαχείρισης των νερών σε επίπεδο λεκανών απορροής και δασών, τιμών και διάθεσης της παραγωγής, μορφών οργάνωσης της αγροτιάς, σχέσεις κτηνοτροφίας – βοσκοτόπων – δασικών εκτάσεων. Σύμφωνα με τα κυκλοφορόντα στοιχεία, το συνολικό ισοζύγιο εισροών – εκροών στην αγροτική οικονομία επιβαρύνει το εισόδημα της μεγάλης μάζας της αγροτιάς (σε όλη την Ε.Ε.), ενώ παράλληλα λειτουργεί ενάντια στο παραγωγικό δυναμικό, όχι  μόνο της αγροτικής παραγωγής, αλλά και των συναφών κλάδων που συνδέονται κάθετα και οριζόντια με αυτήν στη χώρα μας. Συμπαρασύρει έτσι ολόκληρη την περιφέρεια σε ένα μοντέλο υπανάπτυξης με ταυτόχρονη κατασπατάληση των φυσικών πόρων και γενικευμένη περιβαλλοντική ρύπανση. Μόνοι ωφελημένοι από την κατάσταση αυτή είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το εμποροβιομηχανικό κύκλωμα και μια μερίδα μεγαλοαγροτών που διασυνδέονται πολύπλευρα με εισαγωγείς και μεγαλεμπόρους και καρπώνονται σημαντικό κομμάτι των επιδοτήσεων. Αυτούς που προβάλλουν, παρά τις καταστροφικές εξελίξεις, ως αναγκαία και αναπόφευκτα όλα τα μέτρα που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Η χώρα και η αγροτική οικονομία έγιναν ρημαδιό και αυτοί ισχυρίζονται ότι δεν γίνεται αλλιώς.

Στην αντίπερα όχθη, η μεγάλη μάζα των μικρομεσαίων αγροτών αποτελεί το ζυμάρι για την αναπτυξιακή αναζωογόνηση και την κοινωνική ανασύνθεση στα πλαίσια ενός προγράμματος ισόμετρης αειφορικής ανάπτυξης της υπαίθρου. Όμως χρειάζεται σε αυτό το μέτωπο πάλης να τη βοηθήσουμε να κατανοήσει την απόλυτη σχέση ανάμεσα στα αιτήματα των τιμών των αγροτικών προϊόντων και στην οργάνωση της διάθεσης της παραγωγής και των εφοδίων, του πολλαπλασιαστικού υλικού και του ντόπιου ποιοτικού τροφίμου από το χωράφι/το χοιροστάσιο/το βουστάσιο, τις ανάγκες της αγροτικής οικογένειας και τη χωροταξική τοποθέτηση των εκπαιδευτηρίων και των ιδρυμάτων πρόνοιας, την ποιότητα ζωής και τη λειτουργία ολοκληρωμένων αθλητικών και ψυχαγωγικών κέντρων, την παροχή υπηρεσιών και την οικιστική ανάπτυξη, αλλά και τη σύγχρονη μορφή ομαδικής και συνεταιριστικής οργάνωσης αγροκτηνοτροφικών δράσεων.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντίθετες στρατηγικές, εμείς πρέπει να αναδείξουμε τα βασικά ζητήματα που απασχολούν και μπορούν να ενώσουν τη συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών και των πολιτών της υπαίθρου, και συγκεκριμένα τα παρακάτω θέματα:

  • Τιμές αγροτικών προϊόντων
  • Αναδιάρθρωση καλλιεργειών
  • Διάθεση παραγωγής
  • Προμήθειες
  • Επιδοτήσεις – ενισχύσεις
  • Συνεταιρισμοί
  • Κτηνοτροφία
  • Τουρισμός
  • Κοινωφελείς υποδομές
  • Τοπική Αυτοδιοίκηση

Το καθένα από αυτά είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο με ιδιαίτερες πολιτικές, οι οποίες στο συγκεκριμένο άρθρο δεν μπορούν να αναλυθούν λεπτομερώς, πλην όμως η παράθεσή τους συνοψίζει το νόημα.