Γιώργος Κασαπίδης, Βουλευτής Κοζάνης και τομεάρχης Αγροτικού της Νέας Δημοκρατίας

«Δεν φτάνει ο ήλιος μοναχά σοδειά η γη να δώσει χρειάζονται κι άλλα πολλά και προπαντός η γνώση»

Κ. Παλαμάς

Οι στίχοι αυτοί του ποιητή περιγράφουν απλά και περιεκτικά τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να κατανοήσει και να ελέγξει την παραγωγική διαδικασία της καρποφορίας της γης. Στο πέρασμα των αιώνων, η ανάγκη αυτή εκφράστηκε μέσα από τη διαρκή παρατήρηση αρχικά και ως πειραματική απόδειξη στη συνέχεια, μετά την ανακάλυψη του επιστημονικού τρόπου σκέψης.

Η δύναμη της γνώσης, λοιπόν, ήταν ανέκαθεν η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των οργανωμένων ανθρώπινων κοινωνιών ως προς την εξελικτική τους πορεία, από τις πρωτόγονες στις πιο σύγχρονές δομές αγροτικής παραγωγής.

Γνώση που, όταν αξιοποιήθηκε στην πατρίδα μας από φωτισμένους ηγέτες κατά το παρελθόν, είχε ουσιαστικά αποτελέσματα που σχετίζονταν με την ανάπτυξη και την αυτάρκεια της χώρας σε βασικά είδη διατροφής αλλά και στον πραγματικό εκσυγχρονισμό των υποδομών της παραγωγής.

Προϋπόθεση αυτών των επιτευγμάτων ήταν ο σωστός σχεδιασμός, η στρατηγική και ο προγραμματισμός στόχων και δράσεων, με έλεγχο και αξιολόγηση της πορείας υλοποίησης μέχρι το τελικό αποτέλεσμα.

Αυτά τα αυτονόητα για την ορθή διαχείριση και διοίκηση είναι που λείπουν από τον αγροτικό τομέα της πατρίδας μας εδώ και μία εικοσαετία τουλάχιστον.

Ο εφησυχασμός που προκάλεσαν οι αθρόες επιδοτήσεις, η ενασχόληση της πολιτικής με τη διαχείριση των επιδοτήσεων και των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την ελληνική γεωργία εις βάρος του σχεδιασμού για την πραγματική γεωργία και της ουσιαστικής αγροτικής πολιτικής οδήγησαν σε τραγικά αποτελέσματα στον αγροτικό τομέα της χώρας.

Το τεράστιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων, η εγκατάλειψη της γης από τους νέους ανθρώπους, η ερήμωση της υπαίθρου, η ανεξέλεγκτη κατάσταση στην αγορά των αγροτικών προϊόντων, αλλά και η ολοένα αυξανόμενη εξάρτηση της χώρας από το εξωτερικό σε βασικά είδη διατροφής είναι μερικά από τα αρνητικά γνωρίσματα του αγροτικού τομέα στη χώρα μας σήμερα. Κυριολεκτικά μιλάμε για την αποικιοποίηση της αγροτικής μας οικονομίας τόσο σε επίπεδο αγοράς όσο και σε επίπεδο παραγωγής, που πρακτικά βασίζεται στην εργασία των περίπου 800.000 αλλοδαπών εποχιακών εργατών γης, σε καθεστώς, δυστυχώς, αδήλωτης εργασίας…

Η αντιμετώπιση αυτών των σοβαρών προβλημάτων οφείλει να είναι βασική προτεραιότητα της ελληνικής Πολιτείας για τουλάχιστον την επόμενη δεκαετία. Η χάραξη εθνικής αγροτικής πολιτικής βασισμένη σε δομικές μεταρρυθμίσεις, αξιοποιώντας τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που δίνονται μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, μπορεί να φέρει θεαματικά αποτελέσματα στο σύνολο της εθνικής μας οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας. Η παραγωγή νέου πλούτου και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας έχουν την αφετηρία τους στον αγροτικό τομέα.

Η πολυπόθητη ανάπτυξη στη χώρα μας σήμερα είναι έννοια συνυφασμένη με την αγροτική ανάπτυξη στην ελληνική περιφέρεια. Με τη σειρά της η αγροτική ανάπτυξη προϋποθέτει και προκύπτει από την αύξηση της αγροτικής παραγωγής και της παραγωγικότητας στην πατρίδα μας.

Για τη μείωση του ελλείμματος στο ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων, τη συγκράτηση των νέων στην ύπαιθρο, την αύξηση της αυτάρκειας της χώρας και της εξωστρέφειας των αγροτικών προϊόντων απαιτούνται τομές και ανατροπές στις χρόνιες παθογένειες που οδήγησαν σε τέλμα και τον πρωτογενή τομέα της χώρας.

Η εξυγίανση και ενδυνάμωση του συνεταιριστικού κινήματος, η ριζική ανασυγκρότηση του ΥπΑΑΤ, με βασική προτεραιότητα την απλοποίηση των διαδικασιών και τη διάδοση της γνώσης και της τεχνολογίας με την επαναφορά του θεσμού των γεωργικών εφαρμογών, ο αγροτικός χωροταξικός σχεδιασμός, η ολοκλήρωση των εθνικού κτηματολογίου για τη διάκριση της γεωργικής γης, των δασών και των αστικών περιοχών, οι χρήσεις γης, η λειτουργία νέων δομών στην αγορά αγροτικών προϊόντων με αυστηρούς ελέγχους για την προστασία αγροτών και καταναλωτών, ο προσανατολισμός της ελληνική κοινωνίας στη μεσογειακή διατροφή είναι στοχευμένες επιδιώξεις που πρέπει η Πολιτεία να αναλάβει.

Και μόνο το γεγονός ότι εισάγουμε ως χώρα το 70% των αναγκαίων για τη διατροφή μας αποδεικνύει την εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια διατροφική εξάρτηση και χρεοκοπία της πατρίδας μας και σηματοδοτεί την αναγκαιότητα των εκ βάθρων αλλαγών που έπρεπε ήδη να είχαν γίνει.

Οχι, όμως, με αβάσταχτες επιβαρύνσεις για τους μικρομεσαίους αγρότες. Ειδάλλως, με τα μέτρα που προτείνει η σημερινή κυβέρνηση, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε εργάτες γης στα δικά τους χωράφια, που θα ανήκουν σε μεγαλοτσιφλικάδες ή σε πολυεθνικές. Η υπερφορολόγησή τους, η αύξηση της προκαταβολής του φόρου και ο τριπλασιασμός των ασφαλιστικών εισφορών θα οδηγήσει τη μέση ελληνική αγροτική οικογένεια με μαθηματική ακρίβεια σε πτώχευση. Περαιτέρω, δηλαδή, αύξηση της ανεργίας, της ερήμωσης και της γήρανσης της υπαίθρου, του ελλείμματος στο εμπορικό μας ισοζύγιο, συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγής και περαιτέρω αύξηση των εισαγωγών.

Την ίδια στιγμή, εν όψει και των διαπραγματεύσεων για την ενδιάμεση αναθεώρηση της νέας ΚΑΠ, οφείλει η νέα κυβέρνηση να προκαλέσει έναν διάλογο με συγκεκριμένα θέματα που θα αφορούν τη στρατηγική που πρέπει να χαράξουμε ως χώρα στον αγροτικό τομέα και να συμφωνήσομε στην υλοποίηση των στόχων που θα τεθούν και θα συναποφασισθούν.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για απώλεια άλλων ευκαιριών και πολύτιμου χρόνου, που δουλεύει εις βάρος μας όσο καθυστερούμε στην ανάληψη τέτοιων πρωτοβουλιών. Επιτέλους, να αξιοποιήσουμε παραγωγικά το ευρωπαϊκό περιβάλλον όπου συμμετέχουμε και όχι διαχειριστικά, και μάλιστα με αναποτελεσματικό τρόπο, όπως γίνονταν μέχρι σήμερα.

Ο ελληνικός λαός περιμένει να ακούσει όχι το σύνθημα για νέα αρχή, αλλά το σάλπισμα για την αντεπίθεση ενάντια στον κακό μας εαυτό και τον οικονομικό πόλεμο που γίνεται, με αρκετούς δούρειους ίππους και εντός των τειχών της πατρίδας μας.

Η πολιτική και οι πολιτικοί πρέπει να δώσουν τη λύση, έχοντας ως εφόδια την γνώση της επιστήμης, την εμπειρία από τα σφάλματα και την αποτυχία του παρελθόντος, την καλοσύνη για τον συνάνθρωπο, την αποφασιστικότητα για τομές, το κάλλος για την κοινωνία και τον αγνό πατριωτισμό που ιστορικά πάντοτε έφερνε αποτέλεσμα καλό για την πατρίδα και τους Ελληνες.