του Πάνου Μπαΐλη

Αν κάνει κάποιος μια περιοδεία στην Ηπειρο, θα δει τα απομεινάρια της παλιάς αίγλης να στέκουν δεμένα με την πέτρα και την αγάπη του ξενιτεμένου ευεργέτη για τον τόπο του.

Στις βιομηχανικές περιοχές θα δει κουφάρια εργοστασίων, αλλά θα δει και κάποιους εξωστρεφείς επιχειρηματίες να επιμένουν και να κερδίζουν την μάχη της ανάπτυξης.

Στον ορεινό όγκο θα δει ότι έχουν αναπτυχθεί και αναπτύσσονται σημαντικές μονάδες οι οποίες έχουν προοπτικές.

Θα δει, επίσης, κάποιους μεγάλους συνεταιρισμούς να οργανώνουν τις δράσεις τους για να αντέξουν. Και αυτό το κάνουν με μεγάλη επιτυχία.

Θα βρεθεί, όμως, και μπροστά στα χωριά που ερημώνουν μέρα με τη μέρα και στους ελάχιστους κατοίκους τους που βολοδέρνουν με λίγα ζώα και ασήμαντη γεωργική παραγωγή.

Και όλα αυτά σε μια περιοχή η οποία διαθέτει τα πάντα: σημαντικούς ορεινούς όγκους, ποτάμια, λίμνες, ατέλειωτες παραλίες στο Ιόνιο, πανεπιστήμια, ΤΕΙ, βιοτόπους και τόσα άλλα που σε κάθε χώρα του κόσμου θα ήταν πηγές πλούτου.

Εδώ, όμως, δεν αξιοποιούνται. Δεν υπάρχει εκείνος ο σχεδιασμός και ο συντονισμός δράσεων που θα δώσει ώθηση στην τοπική οικονομία.

Δεν υπάρχουν οι συλλογικοί φορείς εκείνοι οι οποίοι μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ανάπτυξης; Υπάρχουν.

Δεν υπάρχουν οι επιστήμονες που θα προσφέρουν τις γνώσεις τους; Υπάρχουν.

Δεν υπάρχουν σημαντικοί επιχειρηματίες; Υπάρχουν.

Τι δεν υπάρχει; Δεν υπάρχει η βούληση της κεντρικής διοίκησης να σχεδιάσει. Ολα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, στον αυτοσχεδιασμό και στη διαχείριση μιας κατάστασης η οποία περνά από χέρι σε χέρι.

Παλαιότερα για την αντιμετώπιση της κατάστασης γίνονταν κάποια συνέδρια στα οποία μιλούσαν πολιτικοί στο όνομα του πλουραλισμού και ουδείς έμπαινε στον κόπο να αξιολογήσει εκείνα τα πανηγυριώτικα λογύδρια που έφεραν υπνηλία σε εχθρούς και φίλους. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δώσει λόγο και χώρο στους ειδικούς. Και -το κυριότερο- κανείς δεν φρόντισε να καταρτίσει έναν πίνακα με τις προτάσεις και πάνω σε αυτές να στηριχτεί η ανάπτυξη.

Ετσι, μοιραία κατέληξε η Ηπειρος να είναι από τις πιο φτωχές περιοχές της Ευρώπης. Και οι Ηπειρώτες, που έχτισαν πανεπιστήμια και εκατοντάδες ιδρύματα παντού, που ήταν οι πρωτοπόροι της προσφοράς, να μένουν πίσω. Εδωσαν το φως και κράτησαν τα λυχνάρια… Καιρός να επιστρέψουν στο φως… Προοπτικές υπάρχουν.